هوا داشت یواش یواش تاریک می شد منم مثل همیشه دنبالش بودم

 دنبالش تموم شهر رو هر شب میگردم

 توی  شب باید دنبال یه نور بگردی روزا که معلوم نمیشه ، من از بچگی از تاریکی خوشم می اومد همش تو تاریکی خودم و گم میکردم

 اره ، من که مثل اون نور نبودم، خودمو تو تاریکی نشون بدم

 میدونی همیشه تاریکی واسم یه گوشه ی دنج واسه فکرای ریز و درشت بود

 همیشه به لبخند ها که توی روز بهم زده می شد و بلد نبودم جوابشونو بدم فکر میکردم

 میدونی من که یه ادم از ادمای خدا باشم میدونم که سختی ادما رو پیر نمی کنه خوشی یاست که پیرمون میکنن، اگه همش تو سختی بزرگ شیم پیر شدن یادمون میره البته این از تفکرات تُنگی هاست شامل حال شما نمیشه من همش داشتم دنبال نور میگشتم و تو هم همش تو عالم خودت بودی بابا یه نگاه بنداز ببین کجا وایسادیم دلم میخواست تو دفترم ، شعر بگم اما اونقدر سرم به ادم بودنم گرم شده که عاشق شدنم یادم رفته

 اره میدونی یاد تو که میوفتم دوباره دنبال صدات گنجه رو زیر و رو میکنم نیستی

میدوم تو حیاط که ببینمت

 میبینم که خورشید داره طلوع میکنه و نورش چشمای من و که پر شده از تصویر های کج و ماوج ادم های تا ته میسوزونه

 اره همش تو نور خورشید نگاه میکنم شاید کور شدم و ندیدم شاید تو نور خورشید فکر پیدا کردنت از سرم بپرید

 اونقدر مینویسم که تموم نوشته هام تو سرت بره و دنبال راه چاره ای واسه خودت بگردی من که دنبال الاغ مشهدی حسن نیستم حواست کجاست دوباره یادت افتادم که چند روز از ترس دیدن من دفتر خسته تو می بستی و از ترس دیدنم شعر نو میگفتی

تنهای برای خوردن همونای که مادرم سر نماز دعا میکنه که دیگه نخورم رفتمو بازم یکم دیگه خوردم

 نشستم توی تاریکی ساز زدمو خوندم خسته از بودن شدم کاش مردم منو از یاد ببرن ای کاش اسمون صدام بزنه ای کاش  همه ی زندگی من یه کابوس بود و وقتی از خواب بیدار میشدم یه تُنگی تو کره ی ماه بودم ای کاش دریا گرسنش شه و با یه گاز گنده منو بخوره واسه همیشه

 شاد ،شاد ،شاد مگه نمیگید شاد بنویس اخه با کدوم دل؟